Rubberen speelplaatstegels FP "Tomaatrood"
- /
-
Verzendklaar
uit voorraad binnen 1-3 dagen - € 53,60 / 4 Stuk / m²
- (6,67 kg / Stuk)
EAN: 4251469362925 | Art.nr.: 6292
De rubberen speelplaatstegel van type FP dempt de klap wanneer een kind op een speelplaats van een schommel, glijbaan of klimtoestel valt. De tegel bestaat uit rubbergranulaat gebonden met polyurethaan en is slijtvast en vormvast. Het oppervlak is slipremmend. De randen zijn rondom licht afgeschuind.
Welke dikte past bij welk speeltoestel?
Rubberen speelplaatstegels van type FP zijn verkrijgbaar in verschillende diktes. Hoe groter de hoogte waarvan een kind van een speeltoestel kan vallen, hoe dikker de tegel moet zijn. De fabrikant van het speeltoestel vermeldt deze maximale valhoogte meestal in de documentatie. Dit heet de vrije valhoogte. Voor elke tegeldikte wordt volgens NEN-EN 1177 getest tot welke valhoogte de tegel een val nog voldoende dempt. Dit is de kritische valhoogte. De kritische valhoogte moet minstens even hoog zijn als de vrije valhoogte van het speeltoestel. Onder een veertoestel is daarom een dunne tegel voldoende. Onder een klimtoren is een dikkere tegel nodig.
Hoe worden de speelplaatstegels gelegd?
Rubberen speelplaatstegels worden in halfsteensverband gelegd, net als bakstenen in een muur. Elke rij verspringt daarbij een halve tegelbreedte ten opzichte van de rij ernaast. De meegeleverde kunststof steekverbinders worden in de boorgaten aan twee tegenoverliggende randen gestoken. Zo wordt elke tegel verbonden met de twee aangrenzende tegels in de naastgelegen rij. Om te voorkomen dat de rijen in de richting van de steekverbinders uit elkaar schuiven, is langs de rand van het vlak een vaste opsluitband aan te raden. Ligt het vlak verzonken en gelijk met het omliggende gras, de bestrating, het beton of asfalt, dan is meestal geen extra opsluitband nodig. De tegels worden met een cirkelzaag of decoupeerzaag op maat gezaagd.
Op welke ondergrond liggen de speelplaatstegels?
Rubberen speelplaatstegels liggen op een vaste ondergrond, zoals beton, asfalt of bestrating. Op volle grond is een draagkrachtige fundering van kunststof honingraatraster met splitvulling nodig. Het honingraatraster voorkomt dat het split na verloop van tijd zijdelings onder de tegels wegschuift. Rechtstreeks leggen op split zonder honingraatraster wordt niet aanbevolen. Elke ondergrond moet blijvend draagkrachtig en grotendeels vlak zijn. Regenwater loopt door de tegels heen. Op beton of asfalt stroomt het met de helling mee door drainagekanalen aan de onderzijde. Op het honingraatraster zakt het weg in de ondergrond.
Hoeveel onderhoud vraagt het speelvlak?
Rubberen speelplaatstegels zijn onderhoudsvriendelijk. Bladeren en zand veegt u weg met een bezem. Hardnekkig vuil verwijdert u met een hogedrukreiniger. Een losgestorte valdempende ondergrond van zand, grind of hout wordt vuil, raakt tijdens het spelen verdicht en wordt geleidelijk uit het speelvlak meegenomen. Die ondergrond moet daarom regelmatig worden gereinigd, losgemaakt en aangevuld.
Korting
Producthoogtepunten
Kenmerken
Productdetails – Materiaal en Structuur
Vergelijkingswaarden
Volgens NEN-EN 1177 wordt de kritische valhoogte van een valdempende ondergrond op een speelplaats bepaald met een reeks valproeven. Daarbij kiest men volgens de norm meetpunten op de valdempende ondergrond. Op die punten valt een testhoofd met een versnellingsopnemer vanaf verschillende hoogten. De kritische valhoogte is de laagste hoogte waarbij een HIC-waarde van 1000 of een maximale versnelling (gmax) van 200 g wordt bereikt. Het meetpunt met het ongunstigste resultaat is maatgevend.
Het resultaat geldt alleen voor de geteste opbouw en de omstandigheden waaronder de proef is uitgevoerd. Daarom worden in het testrapport de dikte van het valdempende materiaal, de onderbouw en de relevante testomstandigheden vastgelegd. Bij een keuring op locatie wordt de schokdemping van de aangelegde ondergrond gecontroleerd. Op de vastgestelde meetpunten wordt gemeten of de ondergrond bij een val vanaf een voorgeschreven hoogte voldoet aan de grenswaarden voor HIC en gmax.
NEN-EN 1177 kent twee beproevingsmethoden voor een valdempende ondergrond, een laboratoriumbeproeving en een beproeving op locatie. De laboratoriumbeproeving bepaalt de kritische valhoogte van een systeem. De beproeving op locatie controleert op geselecteerde punten of een aangelegd oppervlak de vrije valhoogte van het aanwezige speeltoestel afdekt.
Bij de laboratoriumbeproeving liggen proefstukken met een gezamenlijke oppervlakte van ten minste één vierkante meter op een vlakke, stijve betonnen ondergrond. Losse stortlagen, zoals valdempzand, valdempgrind of houtsnippers, worden in de beoogde laagdikte aangebracht. Valdempende tegels worden zo gelegd dat ook de voegen worden beproefd. Een halfbolvormige proefkop van 4,6 kg met een diameter van circa 16 cm en een ingebouwde versnellingsopnemer valt vanuit verschillende hoogten op de ondergrond. Voor tegels zijn minimaal negen valproeven vanuit minimaal vier hoogten op afzonderlijke plaatsen met 25 cm tussenruimte nodig. Bij losse stortlagen volgen per hoogte drie inslagen op dezelfde plaats. De beproeving gebeurt bij 23 graden Celsius, met een toegestane afwijking van maximaal vijf graden.
De beoordeling in het laboratorium berust op de HIC-waarde als criterium voor hoofdletsel en op de piekversnelling gmax. De kritische valhoogte is de hoogte waarop HIC 1000 of gmax 200 g wordt bereikt. De laagste van beide waarden is bepalend en wordt door interpolatie van de meetreeks vastgesteld. Het testrapport vermeldt de kritische valhoogte in meters met twee decimalen en de meetonzekerheid van het testlaboratorium. De uitkomst geldt uitsluitend voor de beproefde opbouw van tegeltype, dikte en verbinding en bij meerlagige systemen voor de volledige lagenopbouw. De proefondergrond is de stijve laboratoriumondergrond en niet de opbouw op de bouwlocatie.
De beproeving op locatie richt zich op de toestand van de aangelegde valdempende ondergrond. De proefvalhoogte moet ten minste gelijk zijn aan de vrije valhoogte van het speeltoestel volgens NEN-EN 1176. Metingen vinden plaats op de ongunstigste punten, bijvoorbeeld waar slijtage zichtbaar is of de laagdikte het geringst is, en op andere representatieve punten. Het aantal meetpunten hangt af van de omvang van de opvangzone, waarvoor de norm een minimumaantal voorschrijft. Deze methode geldt alleen voor de beproefde punten en bepaalt geen kritische valhoogte.
Voor de ondergrond bij een klimtoestel bepaalt de geteste kritische valhoogte hoe dik valdempende matten en tegels moeten zijn. De kritische valhoogte moet ten minste overeenkomen met de vrije valhoogte van het speeltoestel. Naarmate de mogelijke valhoogte groter is, is een dikkere valdempende mat of tegel nodig.
De valhoogte is niet uitsluitend uit de dikte af te leiden. Ook de opbouw, dichtheid en elasticiteit van het product bepalen de schokdemping.
Als globale richtlijn geldt: tot 100 cm vrije valhoogte is 3 cm dikte nodig, tot 150 cm 5 cm, tot 200 cm 7 cm en tot 300 cm 10 cm.
Bepalend is altijd de kritische valhoogte die voor het betreffende product in het testrapport volgens NEN-EN 1177 staat vermeld.
Valdempende matten en valdempende tegels kunnen worden toegepast tot de kritische valhoogte die in het testrapport volgens NEN-EN 1177 is vermeld. Dat is de laagste hoogte waarbij de HIC-waarde 1000 of de versnelling gmax 200 g wordt bereikt. Afhankelijk van de uitvoering ligt deze tussen ongeveer 100 en 300 cm.
tot 100 cm: bijvoorbeeld lage speelhuisjes, balanceertoestellen
tot 150 cm: bijvoorbeeld lage klimtoestellen
tot 200 cm: bijvoorbeeld klimnetten, klimrekken, combinatietoestellen
tot 300 cm: bijvoorbeeld hoge klimtorens en grote speeltoestellen
De voorbeelden van speeltoestellen dienen alleen ter oriëntatie. Doorslaggevend is de vrije valhoogte van het betreffende speeltoestel volgens NEN-EN 1176. De opgegeven kritische valhoogte moet ten minste gelijk zijn aan deze vrije valhoogte.
De levensduur van valdempende rubbermatten en rubbertegels van rubbergranulaat bedraagt onder normale omstandigheden 10 tot 15 jaar; vaak gaan ze langer mee. Ze zijn ontworpen voor langdurig gebruik binnen en buiten.
De werkelijke levensduur hangt af van de gebruiksintensiteit, de locatie en de weersomstandigheden. Op speelplaatsen ontstaat slijtage vooral op intensief gebruikte delen, bijvoorbeeld onder schommels en bij de uitloop van glijbanen. Ook UV-straling en afwisselende vorst en dooi dragen bij aan de veroudering van het rubbergranulaat.
Valdempende rubbermatten en rubbertegels moeten regelmatig worden gecontroleerd op slijtage en tekenen van veroudering. Indien nodig kunnen afzonderlijke rubbertegels gericht worden vervangen zonder het volledige oppervlak te vernieuwen. Dat vereenvoudigt het onderhoud en kan de gebruiksduur van het volledige oppervlak verlengen. Valdempende rubbermatten en rubbertegels zijn onderhoudsvriendelijk.
Een speeltoestel op een speelplaats heeft volgens NEN-EN 1176 valdemping nodig zodra de vrije valhoogte meer dan 60 cm bedraagt. Bij toestellen met een gedwongen beweging moet een valdempende ondergrond het volledige valgebied bedekken, ongeacht de valhoogte. Dit geldt bijvoorbeeld voor schommels en glijbanen. Ook lage speeltoestellen worden beoordeeld op de combinatie van vrije valhoogte en de aard van de beweging.
De vrije valhoogte is de afstand tussen het duidelijk bedoelde steunvlak van het lichaam en het daaronder gelegen opvangvlak en mag maximaal 3 m bedragen. Bij een platform geldt het platformoppervlak als steunvlak, bij een schommel het zitvlak en bij een rekstok de stang. Bij klimmen is dat de hoogste greephoogte min 1 m.
De kritische valhoogte van de valdempende ondergrond wordt bepaald met een reeks valproeven volgens NEN-EN 1177 en moet ten minste gelijk zijn aan de vrije valhoogte van het toestel. Gras en teelaarde zijn volgens NEN-EN 1176 toegestaan tot een vrije valhoogte van 100 cm, mits het oppervlak wordt onderhouden, veerkrachtig blijft en vrij is van stenen, wortels, funderingen en andere harde voorwerpen. Bij verdichting, uitdroging of vorst gaat deze beoordeling niet op. Voor toestellen die uitsluitend voor huishoudelijk gebruik zijn bestemd, geldt NEN-EN 71-8 in plaats van NEN-EN 1176; ook in een particuliere tuin is een valdempende ondergrond verplicht.
Valdempende matten liggen op grindroosters beter en blijvend stabieler dan in een losse splitlaag. De cellen houden het korrelmateriaal op zijn plaats: het is afzonderlijk in de cellen opgesloten en kan onder belasting niet opzij schuiven of bij hevige regen wegspoelen. Daardoor blijft het tegelvlak jarenlang stabiel en veilig liggen.
In een losse splitlaag hebben de korrels ongeveer dezelfde afmeting en ontbreekt het fijne materiaal dat de tussenruimten opvult. Ook na verdichting blijft zo'n laag beweeglijk. Onder een starre plaat is die beweeglijkheid niet van belang. Een elastische valdempende mat of terrastegel van rubbergranulaat verdeelt de belasting echter niet gelijkmatig over de ondergrond. Daardoor kan het split na verloop van tijd naar de tegelranden worden gedrukt. De rubbertegel verliest dan in het midden haar ondersteuning en zakt daar in, terwijl het uit het midden verdreven split zich onder de randen ophoopt. De randen gaan omhoog staan. Dit schadebeeld heet schotelvorming.
Grindroosters worden in de handel ook grasroosters, grindcellen of kunststof honingraatroosters genoemd. Zij maken van een losse splitlaag een plaatsvaste draaglaag. Bij het vullen worden de cellen precies tot aan de bovenrand afgestreken. Het ingesloten korrelmateriaal blijft ook onder belasting en bij regen op zijn plaats, zodat het tegelvlak stabiel en veilig ligt. Gevulde roosters dragen tot 400 t/m² en houden de volledige oppervlakte waterdoorlatend.
Bij een waterdoorlatende ondergrond zijn afschot en afwatering meestal niet nodig. Bij draagkrachtige grond en geringe belasting volstaat het om de bovenste grondlaag af te graven en de roosters op een dunne egaliserende splitlaag te leggen. De ontgraving is dan geringer dan bij een gebruikelijke opbouw. Een draaglaag van menggranulaat is pas nodig bij een weinig draagkrachtige ondergrond, wanneer de opbouw tegen vorst moet worden beschermd of wanneer het vlak hogere belastingen moet dragen. De beperkte inspanning spreekt voor roosters.
Grindroosters kunnen als dragende laag op drie manieren worden aangebracht: rechtstreeks op de aanwezige grond, in een splitlaag op het baanbed of op een fundering van menggranulaat.
Voor het vullen van de cellen wordt gebroken, hoekig split gebruikt. De cellen worden tot aan de rand gevuld en het split wordt gelijk met de bovenzijde afgewerkt.
Bij een voldoende draagkrachtige ondergrond en een geringe belasting volstaat plaatsing rechtstreeks op de aanwezige grond. De teelaarde moet worden afgegraven en bij het maken van het baanbed is nauwkeurigheid nodig. De roosters worden direct op de natuurlijke grond gelegd, waarbij de grondpennen de grond binnendringen. Deze grondpennen zijn 4 cm lang.
Om oneffenheden te corrigeren, wordt op het baanbed een dunne splitlaag aangebracht. De grondpennen reiken door het split tot in het baanbed.
Bij een weinig draagkrachtige ondergrond, een vorstveilige opbouw of een hoge voorziene belasting wordt eerst een fundering van menggranulaat aangebracht en verdicht. De grondpennen kunnen niet in het verdichte menggranulaat dringen. Daarom komt op de fundering een splitlaag, zodat de pennen volledig kunnen indringen. Deze splitlaag moet minstens 6 cm dik zijn. De roosters moeten overal goed aansluiten.
Grindroosters zijn in de handel ook bekend als grasroosters of kunststofroosters. De roosters worden in de dunne splitlaag geplaatst, die voor het corrigeren van oneffenheden ongeveer 2 tot 5 cm dik is.
Rubbertegels worden rechtstreeks op beton, dekvloer, asfalt en tegels gelegd en los geplaatst. Een extra onderbouw is niet vereist.
Voor deze plaatsing moet de ondergrond draagkrachtig, schoon en voldoende vlak zijn. Losse delen, olie en andere verontreinigingen worden verwijderd. Grotere oneffenheden, kuilen en hoogteverschillen moeten worden geëgaliseerd, zodat de tegels stabiel liggen en geen storende randen ontstaan.
Na het egaliseren worden het startpunt en de legrichting bepaald door de vorm van het vlak en het gewenste legpatroon. In veel gevallen is starten in het midden zinvol, omdat het patroon dan gelijkmatig kan worden uitgelijnd en aan tegenoverliggende randen vergelijkbare snijstukken ontstaan. Bij andere vlakken vormt een rechte begrenzing een geschikt startpunt.
Volgens die legstrategie worden de tegels uitgelegd en stabiel met elkaar verbonden. Afhankelijk van het product gebeurt dat met een puzzelverbinding, een zwaluwstaartverbinding of losse koppelstukken.
Randstukken worden opgemeten, passend gesneden en vervolgens geplaatst. Verlijming is doorgaans niet nodig, maar kan nodig zijn bij kleine snijstukken, treden en zeer kleine vlakken.
Kunststof verbindingspennen, ook insteekpennen en verbindingsstiften genoemd, zijn cilindrische pennen van kunststof met een geprofileerd oppervlak. Ze zitten in fabrieksmatig aangebrachte boorgaten aan de zijkanten van de tegels en verbinden rubbertegels uit aangrenzende rijen met elkaar. Dwars op de as van de pennen voorkomen ze dat de tegels ten opzichte van elkaar verschuiven. In de richting van die as blijven de tegels beweeglijk.
De tegels worden rij voor rij in halfsteensverband gelegd. De verbindingspennen worden eerst aan één zijde in de nieuw te plaatsen tegel gestoken. Daarna wordt deze tegel met de pennen voorop in de boorgaten van de twee aangrenzende tegels van de reeds gelegde rij gedrukt. De pennen horen vast te zitten. Daarom is een merkbare kracht bij het insteken en samenschuiven normaal. Indien nodig kunnen de verbindingspennen worden vastgelijmd. Dit voorkomt dat de tegels in de richting van de as van de pennen uit elkaar drijven.
Rubbertegels worden met kunststof verbindingspennen gekoppeld en nauwkeurig in het raster uitgelijnd. Deze kunststof deuvels verbinden platen en vormstukken van rubbergranulaat volgens een veelgebruikte verbindingsmethode. Ze werken vergelijkbaar met houten deuvels en steken meerdere centimeters diep in beide aangrenzende platen. In halfsteensverband is elke plaat verbonden met twee platen uit de voorgaande rij en met twee platen uit de volgende rij. Dwars op de deuvelas verhinderen de verbindingspennen dat de platen zijwaarts verschuiven; in de lengterichting van die as blijven ze beweeglijk en kunnen ze uit elkaar drijven. Daarom heeft het plaatoppervlak doorgaans een randopsluiting nodig die deze beweging begrenst. Een aangrenzende graszode op hetzelfde niveau kan die functie vervullen. Als alternatief kunnen de kunststof verbindingspennen worden verlijmd of kunnen de platen op de ondergrond worden verlijmd.
Tegen de natuurlijke krimp van de platen bieden de kunststof verbindingspennen geen weerstand. Daardoor gaan de voegen ondanks de verbinding openstaan en worden ze na verloop van tijd breder.
Valdempende tegels en valdempmatten correct plaatsen betekent dat ondergrond, verbindingssysteem, valruimte, valhoogte en waterafvoer op de toepassing worden afgestemd. Dit geldt voor valdempende oppervlakken buiten in de tuin en op openbare speelplaatsen.
Onder speeltoestellen moet de getoetste kritische valhoogte van het gekozen product en de opbouw ten minste overeenkomen met de vrije valhoogte van het speeltoestel. De vereiste afmeting van de valdempende oppervlakte hangt af van het betreffende speeltoestel.
Op beton of asfalt kunnen valdempmatten en valdempende tegels rechtstreeks worden geplaatst. Regenwater stroomt door de waterdoorlatende bekleding naar de draaglaag en wordt vandaar via afschot naar een vrije rand of afvoer geleid.
Op gazon of een onverharde ondergrond is rechtstreekse plaatsing niet zinvol. Ook een los gestorte laag van zand, split of grind is geen geschikte ondergrond, omdat deze zich in de loop der tijd verplaatst.
Na het verwijderen van de graszode worden kunststof grasroosters op een dunne splitlaag geplaatst. De roosters worden tot aan de bovenrand met split gevuld, waarna de valdempmatten of valdempende tegels erop worden gelegd. Regenwater stroomt door de volledige opbouw en kan in de ondergrond infiltreren.
Bij hogere belastingen of ongunstige bodemomstandigheden is onder de splitlaag aanvullend een vakkundig gedimensioneerde fundering van verdicht, niet-vorstgevoelig materiaal nodig. De verdere plaatsing hangt af van het verbindingssysteem.
Bij valdempmatten met een puzzelverbinding worden de tanden van een mat van bovenaf in die van de al liggende aangrenzende mat gedrukt. Deze stabiele verbinding vereist in de regel geen verlijming met de ondergrond en geen randopsluiting.
Valdempende tegels met verbindingspennen worden in halfsteensverband geplaatst. Zij hebben een randopsluiting nodig die zijdelings verschuiven voorkomt. Op een gebonden draaglaag kan, afhankelijk van de inbouwsituatie, in plaats van een randopsluiting verlijming worden voorzien.
Tijdens de plaatsing moeten de valdempende tegels een gelijkmatige temperatuur van maximaal circa 17 °C hebben en niet door direct zonlicht zijn opgewarmd. Een rubberhamer vergemakkelijkt het inpassen en een cirkelzaag het op maat snijden.
Eindigt de valdempende oppervlakte binnen een verhard oppervlak, dan voorkomt een vast gemonteerde oplooprand struikelranden.
