Hoe leg ik terrastegels, trottoirtegels of straatstenen op de natuurlijke ondergrond?

Terrastegels, trottoirtegels en straatstenen mogen niet rechtstreeks op natuurlijke of opgehoogde grond worden gelegd. Terrastegels, trottoirtegels en straatstenen hebben een bedding nodig.

Humusrijke teelaarde is niet draagkrachtig. Leemhoudende grond kan bij vorst opvriezen, waardoor gelegde tegels en straatstenen ongelijkmatig kunnen zakken of omhoogkomen. Dit geldt zowel voor natuurlijke als voor opgehoogde grond.

Verwijder eerst de teelaarde, graaf de grond af tot de cunetbodem en verdicht deze. Ophogingen worden laag voor laag aangebracht en verdicht. De dikte van de draaglaag hangt af van het beoogde gebruik, de grondsoort en de vorstbelasting op de locatie. Een looppad hoeft minder te dragen dan een oprit. Op leemhoudende grond wordt de draaglaag dikker uitgevoerd dan op zandgrond. Om vorstschade te voorkomen, is de totale dikte van de opbouw vanaf het oppervlak tot aan de cunetbodem bepalend.

Elastische tegels worden doorgaans niet op een losse laag zand, split of grind gelegd, maar op een draaglaag van kunststof honingraatroosters. Deze roosters zijn in de handel bekend als grindroosters, grasroosters of grindwafels. Vul de grindroosters tot de bovenkant met split en rei het split vlak af.

Bij draagkrachtige, niet-vorstgevoelige grond en geringe belasting kunnen grindwafels op een zorgvuldig aangelegde cunetbodem met een vlak afgereide splitlaag van 2 tot 5 cm worden gelegd. Bij ongunstige grond of hoge belasting wordt op de cunetbodem aanvullend een fundering van menggranulaat aangebracht, die laag voor laag wordt verdicht.

Straatstenen met steekverbindingen en rubbertegels met steekverbindingen hebben een kantopsluiting nodig.